Klub wyrodnych matek
Na łamach tego artykułu chciałabym poruszyć niezwykle ciekawy temat, a mianowicie zapisać moje rozważania dotyczące matek, które nie chcę spędzać czasu w domu na gotowaniu obiadów i dbaniu o wszelkie potrzeby swoich pociech, lecz świadomie wybierają normalne życie i karierę zawodową nie rezygnując z cudu jakim jest macierzyństwo. co za tym idzie starają się one tak organizować swój czas, którego z powodu pracy jest bardzo niewiele.
W Polsce panuje dziwny stereotyp matki Polki, która znaczną część swojego życia poświęca swoim dzieciom, a w wielu przypadkach na końcu tek drogi czuje się nie spełniona zawodowo, a co za tym idzie i życiowo. Wiele kobiet świadomie dołącza do „Klubu Wyrodnych Matek”, które nie biorą urlopów macierzyńskich i kiedy tylko zdrowie pozwala wracają do pracy, a miejsce opieki nad dziećmi 24 godziny na dobę powierzają nianiom lub dziadkom.
Sytuacja ta jak każda ma wiele plusów i minusów, lecz z wypowiedzi matek o takim podejściu widać bardzo ciekawe obserwacje. Chodzi o to, że w wielu przypadkach mają one bardzo dobrze poukładane życie, a czas z dziećmi jest prawdziwym szczęściem i przekłada się to z ilości na jakość, ponieważ po powrocie z pracy nie idą do kuchni aby spędzić tam kolejne długie godziny, lecz siadają z dziećmi na dywanie i beztrosko się z nimi bawią, ucząc je przy okazji wielu bardzo ważnych spraw życiowych.
Chodzi o to, że często dzieci z takich związków bardzo wcześnie zdają sobie sprawę, że dorośli maja swoje potrzeby i nie zawsze mogą skoncentrować swoje życie wokół dziecięcych potrzeb, a w dodatku szybko stają się bardzo mądre i poukładane, ponieważ wiedzą, że mama lub tata mają swoje życie, pasje i marzenia i to właśnie dlatego wspólnie spędzony na zabawach czas jest dla nich jeszcze ważniejszy.
Nie wiem czy umiałabym spędzać czas ze swoim maleństwem w tak skromnych godzinach, ale podejście do wychowania nie jest do końca złe, ponieważ szczęśliwa i spełniona mama przelewa na swoje potomstwo pozytywną energię życiową, jeśli znajdzie w sobie tyle siły aby podejść do rodzinnego czasu jak do najpiękniejszych chwil w życiu.