Dziecięca depresja
Problem związany z złym stanem emocjonalnym naszych pociech jest w wielu przypadkach bardzo bagatelizowany przez rodziców. Jest wiele różnego rodzaju objawów tego rodzaju przypadłości, lecz na poważnie powinniśmy się tym jako rodzice zająć dopiero wówczas gdy występują one u naszego dziecka w dużej ilości.
Do takich najważniejszych należą głównie: agresja, unikanie ludzi, ciągły smutek, zły nastrój, brak apetytu, pogrążanie się w samotności, niezdolność do mówienia o swoich problemach, impulsywność, wybuchy złości za bardzo błahych powodów itd. Wiadomo, że w wielu przypadkach takie zachowania są częstym urokiem dojrzewania i wahania nastrojów, lecz najbardziej niebezpieczną sytuacja jest wtedy gdy stan negatywnego nastawienia do świata i wszystkiego wokół przedłuża się do kilku, a nawet kilkunastu miesięcy.
Wtedy powinniśmy niezwłocznie zgłosić do lekarza. Jednak będąc rodzicami mamy gigantyczny wpływ na to co czuje nasze dziecko. Musimy w takich sytuacjach wejść w jego świat i poczuć to co nasza pociech. Nie wolno nam starać się rozwiązywać problemów, powinniśmy wtedy przyjąć postawę kochającego przyjaciela, którego głównym celem jest wysłuchanie drugiej osoby i wstrzymanie się od ocen.
W przypadkach skrajnych dobre efekty przynosi terapia, lecz czasem musi ona być połączona z lekami np. Prozac. Niewątpliwym plusem jest silna psychika dziecka, która nie jest tak mocno przyzwyczajona do wzorców zachowań jak psychika dorosłego i to właśnie dlatego w wielu przypadkach dziecko wychodzi z depresji w zaledwie dwa tygodnie, choć trzeba się liczyć z nawrotami tego typu dolegliwości.